ستاره درخشان سلیاکتی
یادنامه معلمی دلسوز و جهادگری پرتلاش شهید ولی الله محمدی
صفحه نخست       پست الکترونیک          تماس با ما              ATOM            طراح قالب
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


ستاره درخشان سلیاکتی
_____________________
تولد:
او مرد مومن،صادق،مجاهد فی سبیل الله،مرد علم ودانش،معلمی دلسوز، آگاه ومتعهد بود.شهید محمدی در تارخ 1334/7/2 در روستای سلیاکتی از توابع شهرستان نور در خانواده ای روستایی وکشاورز چشم به جهان گشود.

تحصیلات:
تحصیلات ابتدایی را در همین روستا به پایان رسانید وپس از تحصیلات ابتدایی جهت فراگیری علم ودانش راهی شهرستان نور گشته وپس از۶سال تلاش تحصیلات متوسطه را با کمال موفقیت بپایان رسانید وبرای ادامه تحصیلات راهی تهران ودر آزمون کنکورسراسری دانشگاهها شرکت وپس از احراز قبولی در دانشگاه تربیت معلم،راهی این مرکز آموزشی شد.

فعالیتهای انقلابی:
دو سال از آغاز تحصیلات عالی شهید نگذشته بود که بدنبال پیروزی انقلاب اسلامی وبه تبع آن ظهور انقلاب فرهنگی که به فرمان امام راحل(ره)برای طاغوت زدایی وزدودن فرهنگ غربی وغیراسلامی وجانشین کردن فرهنگ غنی اسلامی،دانشگاهها وموسسات آموزش عالی تعطیل گردید شهید محمدی جهت لبیک گویی به ندای حضرت امام(ره)برای ریشه کن کردن جهل وبیسوادی در سنگر نهضت سوادآموزی بعنوان آموزش یار بمدت۴ماه در روستای سلیاکتی مشغول فعالیت شد که با توجه به عملکردایشان بمدت۳ماه نیزبعنوان پرسنل دفتری واحد نهضت سوادآموزی نور به فعالیت پرداخت.بعدازاین مدت بنا به درخواست شورای مرکزی جهادسازندگی نور وارد آن نهاد مقدس گردید ودرکمیته کشاورزی جهادسازندگی نور مشغول انجام وظیفه اش درقبال انقلاب اسلامی پرداخت وبعدازمدتی با هماهنگی شورای مرکزی جهاداستان مازندران وشهرستان نور برای مسئولیت جهادسازندگی محمودآباد انتخاب شد.
فعالیتها وخدمات شهیدمحمدی دراین هنگام با پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی(ره) ودرکنار سایر فعالیتهایش در نهادهای مقدس انقلاب اسلامی،به همراهی چندتن از دیگربرادرانش باتشکیل انجمن اسلامی وبعدها گروه مقاومت(باهمکاری سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نور)فعالیتهای سیاسی-فرهنگی-تبلیغی ونظامی خویش را بعددیگری بخشید.ایشان درانجمن اسلامی بادائرکردن کلاسهای عقیدتی-سیاسی واخلاقی به ساختن نیروهای جوان و بارورنمودن افکارجوانان از فرهنگ اسلامی وارشاد وراهنمایی مردم وتبلیغ مبانی انقلاب اسلامی پرداخت.شهیدمحمدی درتبلیغ دین سعی وافرداشته واز هیچ کوششی درپاسداری از سنگرهای ایدئولوژیکی انقلاب اسلامی در حد توان خویش دریغ نورزید ودراین راه حتی تا آخرین لحظه عمر مادی خویش از تبلیغات مسموم کوردلان ومنافقان از خدا بیخبر درامان نبودند.

تحصیلات دانشگاهی:
وی پس از بازگشایی دانشگاهها وموسسات آموزش عالی راهی دانشگاه شد،بدین صورت که چهارروز در هفته را در دانشگاه وبقیه ایام را در جهادسازندگی شهرستان نور یا محمودآباد به انجام وظیفه مشغول بودند تا اینکه درسال۶۳-۶۴ در رشته جغرافیا فارغ التحصیل وبه اخذ درجه لیسانس نائل گردید وپس از فارغ التحصیل شدن ابتدا در واحد آموزش وشورای مرکزی جهادنور مشغول فعالیت شدند وسپس راهی آموزش وپرورش منطقه چمستان نور گردید ودراین سنگر مقدس، به تعلیم وتربیت وسازندگی دانش آموزان این منطقه همت گماشت.

چمران مازندران
یکی از استادان جغرافیا ضمن ستایش از روحیّات و خلقیّات شهید محمدی گفتند که اگر محیط تهران مبارزی عالم چون شهید چمران پرورانده،جای تعجبی نیست،اما چگونه یک محیط دورافتاده با حدّاقل امکانات تحصیلی(درسال1364)دانشجوی فاضل و مبارزی چون شهید محمدی تحویل جامعه داده است و به حق می توان شهید محمدی را چمران مازندران نامید.(کتاب پرستو های عاشق – قوام الدین بینایی)

حضور در جبهه های حق علیه باطل:
شهید محمدی معلمی دلسوز،مهربان،پرکار،جهادگری پرتلاش وخستگی ناپذیر،رزمنده ای دلیر،فداکار ونمونه یک مجاهد فی سبیل الله بود.سراسر زندگیش را به مبارزه وتلاش در جهت اجرای احکام دین مبین اسلام سپری نمود.ایشان در کنار این فعالیتهایش لحظه ای از جنگ غافل نبودند.از بدو تحمیل جنگ بر انقلاب خونین واسلامیمان بطور ناپیوسته بلکه همیشه در جنگ شرکت می نمود بطوریکه بیش از ۹ بار در جبهه های نبرد حق علیه باطل شرکت نمود.عشق به لقاءالله واشتیاق به شهادت،شهید را نسبت به این دنیای فانی ومسائل مادی زندگی بیگانه کرده بود.

لحظات آسمانی شهید:
با اینکه یکبار هم مجروح گشته،محتاج به بستری شدن در بیمارستان ومدتی استراحت جهت رفع نقاهت داشت بااین حال با خدای خود عهد بسته بود که به هرترتیبی هست در مرحله بعدی عملیات شرکت داشته باشد ولذا این بارهم راهی جبهه های نور علیه ظلمت گشت وسرانجام در تاریخ 65/4/12 و در عملیات کربلای ۱ پس از آزادسازی شهرمهران بسوی خدای خود شتافت وبه آرزوی دیرینه اش یعنی شهادت رسید.یادش گرامی وراهش پررهرو باد.
در وصف شهید بزرگوار همین بس که در چندروز قبل از شهادت از طریق خانواده و ازطرف دانشگاه به او خبر اخذ مدرک دانشگاهی فوق لیسانس در همان رشته تحصیلی را می دهند که به دانشگاه شهیدبهشتی تهران مراجعه نمایند اما ایشان مدرک ماندگار وباقی شهادت را بر مدرک فانی دنیوی ترجیح می دهند.


شهید محمدی از نگاه همسرش:
بنده و ایشان قبل از اینکه بعنوان زن و شوهر زندگی زناشویی مان را آغاز کنیم پسرعمه و دختر دایی بودیم.اینجانب بمدت دو سال و یک ماه با ایشان زندگی کردم و در طول این مدت آنچه که بنده به یاد دارم این بود که ایشان فقط می خواستند به جبهه بروند در واقع دل و جانشان در جبهه ماندگار بود و به آن گره شدیدی زده بود.
ایشان طی 9 مرحله به جبهه رفتند و در هر مرحله دو الی سه ماه ماندگار بودند در یکی از این مراحل بنده و خانواده و بستگان به او گفتیم که دیگر نرو حالا شما زن و بچه دارید در این زمان فرزندم میثم شش ماهه بود ولی ایشان در جواب گفتند مگر شما صدای بلندگوی ماشین رانشنیدید که حضرت امام خمینی(ره)فرمودند رفتن به جبهه از اهم واجبات است پس بنابراین بر من نیز لازم است که در این جهاد شرکت کنم و فرزند زهرا(س)را یاری نمایم.از جمله سفارشهای ایشان هم این بود که در تربیت دینی و علوی گونه فرزندانم کوتاهی نکنم و آنها را با تربیت اسلامی پرورش دهم و به آنها قرآن،نماز و مسایل دینی را بیاموزم.آخرین مرحله ای که ایشان به جبهه رفتند میثم من هشت ماهه بود و زمانی که فرزندم به سن نه ماهگی رسیدند ایشان نیز در نهمین مرحله حضورش،در جبهه مهران عملیات کربلای یک به شهادت رسیدند ضمن اینکه باید بگویم دخترم نیز سه ماه بعد از شهادت ایشان بدنیا آمد.انسانهای خوب و وارسته زمینی نیستند بلکه آسمانی هستند و جایگاهشان در فرش نیست بلکه در عرش روزی می خورند بنابراین خودش را پایبند و وابسته به زندگی نکرده بود چرا که هدف والایی را انتخاب کرده بود و برای رسیدن به آن هدف سرازپا نمی شناخت و سرانجام هم به آن هدف والا یعنی شهادت نایل شد.در پایان آنچه که برای من مهم است و خیلی دوست دارم که آن را بدست آورم فیلم عملیات کربلای یک و کربلای پنج می باشد که تا این لحظه موفق نشدم امیدوارم که از این طریق آن را بدست آورم.

گزیده ای از وصیت نامه شهید:
هان ای ملت مسلمان،لحظه ای اندیشه کنید که چه بودید،کی بودید ودر حال کجایید،کی هستید وبه کجا خواهید رفت وچه خواهید شد،تفکر کنید که حتما راه نجات را در صراط مستقیم خواهید یافت.
برادرانم ،رهبری در جامعه اسلامی از اهم مسائل است.رهبری آنهم جامعه ما(رهبر انقلاب اسلامی)نماینده امام زمان(عج)است.مبادا خدای ناکرده زبانم بریده باد از او دوری کنید،پیرو رهبر باشید،وسوسه های شیاطین وچهره های آنها زیاد است مواظب باشید،نکند خدای نکرده شما را بفریبد.فقط وفقط پیرو رهبر جامعه اسلامی باشید.

ای مسئولین جامعه می دانید که مستضعفان عقب نگهداشته شدگان تاریخ چشم به کارهای شما دوخته اند وشما خیلی خیلی بیشتر مسبوق به ماجرا می باشید وحتما هر روز بیش از روز دیگر در جهت رفاه جامعه مسلم وبرای رضای خداوند گام بر می دارید که در غیر این صورت کیفر خداوند بیشتر شامل حال شما خواهد شد(لا یکلف الله نفسا الا وسعها.)

ای فرهنگیان تربیت وهدایت اجتماع را شما بعهده دارید.استعدادهای درونی ونهفته جامعه را همانند انبیا شکوفا می کنید وبرهمین امر مهم هم واقف،پس کوشش دارید خداوند به همه شما اجر دهد.

در پایان باید گفت:این وبلاگ با هدف معرفی شهدا و ترویج ارزشهای اسلامی در فضای مجازی انتشار یافت و وابسته به هیچ حزب و گروه خاصی نیست.

مدیر وبلاگ :ستاره درخشان
نویسندگان
نظرسنجی
نظر شما در مورد مطالب وبلاگ چیست؟






undefined

فهمیدیم که فقط تو هستی که در تاریکی شب می‌توانی حرکت کنی، با اینکه می‌دانستی ما در منطقه کمین داریم، علی‌رغم اینکه 9 نفر بودیم، می‌ترسیدیم تو را کمین بزنیم، پیش خودمان می‌گفتیم که تو زنده می‌مانی و ما را می‌کشی.
سردار شهید زین‌العابدین (چنگیز) کیان‌مهر، زاده 9 مردادماه 1338 از شهرستان بهشهر در دامان پدر و مادر «محمداسماعیل کیان‌مهر و نساء رمضانی» تربیت یافت و در حساس‌ترین روزهای تاریخ شیعه، به داد انقلاب رسید و سرانجام در 22 اردیبهشت‌ماه 1364 به‌دست منافقین کوردل در مریوان به شهادت رسید؛ در ادامه مروری داریم بر احوالات این شهیدِ بزرگ.

* مناجات‌نامه

به خدا خسته شدم، دیگر از زندگی سیر شدم، به خدا بعد از شهادت عزیزانم، خدا می‌داند حوصله ندارم، از تنهایی خسته شدم، با هر که صحبت می‌کنم و هر چه دور می‌زنم چنان احساس تنهایی می‌کنم که هرگز فکر نمی‌کردم به چنین احساسی برسم.

 

خدایا! قبولم کن و مرا بپذیر.

خدایا! با آنکه گناهکارم اما نمی‌خواهم دست خالی نزدت برسم.

بار الهی! مرا بپذیر.

به خدا دوست ندارم دست خالی از کردستان که عزیزان سوغاتی چون شهادت به همراه برده‌اند، بروم.

دوست دارم بمانم و خدمت کنم تا اینکه گرم‌ترین عشق که همان شهادت است را در آغوش خود بگیرم.

خدایا! این عشق عزیزم را هر چه زودتر نصیبم کن، دیگر تحمل دیدن سختی‌ها که از خودمان به ما وارد می‌شود را ندارم، دیگر نمی‌خواهم مظلومیت رزمندگان سحلشور به خصوص بسیجیان، این یاران پاک و مخلص امام زمان(عج) و رهبر عزیزمان را ببینم و سکوت کنم و حرف نزنم.

 

 

خدایا!گناهانم را ببخش، آخر تا کی باید مرده در این جهان باشم؟

خدایا!به هرجای این خاک پا نهادم، مظلومیت دیدم و ظلم، محبت دیده‌ام و ایثار و (از سویی) قدرت‌طلبی.

خدایا! هر چه مظلوم دیدم مسلمان بودند، هرجا محبت دیدم مسلمان بودند، هر چه ایثار دیدم مسلمان بودند در مقابل این‌ها همه کافر بودند و خیانتکار.

بار الهی! در این کردستان تنها ماندم مرا بپذیر.

صدای گریه مادرم امروز گیجم کرد و از راه بسیار دور احساس او را طوری لمس می‌کردم که انگار  با هم نشسته‌ایم، هرگز فکرش را نمی‌توانم بکنم اصلاً برای چیست که اینگونه شده‌ام، در تمام مدتی که در جبهه بودم هرگز اینچنین به خدای خود نزدیک نشده‌ام.

محور چناره مریوان ـ زین‌العابدین (چنگیز) کیان‌مهر

 

 

* عروج خونین

شب با تمام چهره مرموز و اسرارآمیزش بر طبیعت حاکم بود و صدای زوزه باد در میان درختان جنگل می‌پیچید و نوای دلهره‌آورش را بر کوه و دشت می‌انداخت، صدای جغد پیر با آوای خون‌انگیزش در کوه طنین‌انداز بود، صدای کمک بیسیم‌چی منطقه درگیر در مرکز بیسیم به گوش می‌رسید و بیسیم‌چی مرکز با بی‌حالی و خواب‌آلودگی گوشی را برمی‌دارد و بی‌توجه به سخنان بیسیم‌چی گوشی را می‌دهد و ناگه از جا بر می‌خیزد و بی‌مهابا از اتاق بیرون می‌زند و شتابان به‌سوی فرمانده محور می‌دود و هن‌هن‌کنان و بریده‌بریده مسئله را به فرمانده می‌رساند.

چهره نورانی و باصفای فرمانده در هم پیچیده و اسلحه و مهمات را برمی‌دارد و نیروهای ویژه را آماده می‌کند و در حین آمادگی به اوضاع می‌اندیشد و به مسئله‌ای که اتفاق افتاده بود، فکر می‌کند، موضوع درگیری از این قرار بود که یک گروه کمین برای پشتیبانی قله رفته بودند، دشمن نیروها را وادار به تسلیم می‌کند و دو نفر را به شهادت می‌رساند و 6 نفر را به اسارت می‌گیرد و درگیری با نیروهای قله همچنان ادامه داشت و بیسیم‌چی قله گفته بود که احتمال سقوط پایگاه زیاد است.

 

 

در این دل شب با این اوضاع آشفته و خطرناک که ضدانقلاب همچون گرگ در کمین برادران می‌نشست، احتمال هر اتفاقی ممکن بود و با همه حرف‌ها و خطرات او هیچ‌وقت به خود اجازه نمی‌داد که نیروهایش در خطر باشند و او آرام در پایگاه بخوابد، بارها این‌چنین اتفاقی افتاده بود و بارها با نیروهای وفادارش از مقابل ملک‌الموت رژه رفته بودند و مرگ را به بازی گرفته بود.

می‌توانست آرام باشد، چنگیزی که همیشه بی‌تاب بود اما این‌بار می‌دانست که اگر عازم منطقه درگیری شود، احتمال هر اتفاقی ممکن است و به نیروها هم گفته بود که احتمال کمین زیاد است و یقین داشت که در راه حتماً با دشمن مواجه خواهد شد اما او دیگر  مال خود نبود و دلش غوغا و جوشش و خروش موج می‌زد که عشق به خدا و عشق خدمت در راه خدا سراپای وجودش را فرا گرفته بود.

 

 

او عاشق بود، عاشق شهادت، او با تمام دنیا وداع کرده بود، با تمام زیبایی‌های فریبنده دنیا خداحافظی کرده و جز عشق به خدا هیچ امیدی نداشت جز خدا تکیه‌گاهی نداشت، به‌گفته همرزمانش غروب همان روز به حمام رفته بود و غسل شهادت کرده بود، از هر جهت مهیای لقاء پروردگار شده بود، بنگرید که انسان ضعیف به کجا می‌رسد.

رسد آدمی‌ به‌جایی که جزء خدا نبیند

تو ببین که تا چه حد است مقام آدمیت

به‌جایی می‌رسد که لحظه لحظه حیات زندگانی‌اش با خداست، ذکر خداست، عشق به‌خداست، اینچنین انسان‌هایی که به این مقام عظیم می‌رسند، حتماً مرگ خویش را احساس می‌کنند و مرگ را طلب می‌کنند اما به این مرگ راضی هستند، چرا که از سرور آزادگان و شهیدان حسین(ع) درس آموخته‌اند.

 

 

چنین انسان‌هایی با این عقیده و بینش و هدف هیچ‌گاه ترسی به خود راه نمی‌دهند و با توکل به خدا بی‌مهابا به مهلکه‌های خطر می‌زنند و همچون شیر بر صف دشمنان دین اسلام و وطن یورش می‌برند و شهادت را به‌عنوان عشق و آرزو ضمیر دل و جان خویش فریاد می‌کنند.

آری طالبان شهادت و عاشقان خدا هیچ‌گاه نمی‌هراسند.

با ماشین  و نیرو به‌سوی منطقه حرکت می‌کند و با خود فکر می‌کند که اگر دشمن بخواهد کمین اجرا کند، در جاده فرعی اقدام خواهد کرد و از طرفی دشمن کافر در جاده اصلی می‌خواست اهداف شیطانی‌اش را پیاده کند و می‌خواست که عزیزترین و مخلص‌ترین یاران خدا را به شهادت برساند.

 

 

این انسان‌های به ظاهر انسان که حیوانی بیش نبودند، تا چقدر بی‌وفا به خداوند خویش بودند و تا چه اندازه معبود و خالق خویش را فراموش کرده بودند و در حقیقت مهر غفلت خداوندی بر دل‌های‌شان خورده بود و اینان را سعادت بندگی خداوند بود، هر چند درگه رحمت خداوندی به روی تمامی‌ بندگان باز است اما اینان دیگر انسان نبودند تا به‌سوی خدای خویش برگردند، خیانت آشکار آنان به این مملکت مظلوم که اوایل انقلاب شروع شده بود تا به‌حال ادامه داشت و چه جنایت‌ها و کثافت‌کاری‌ها که نکردند و کردند.

سر پاسداران را بریدند و شکم زنان حامله را دریدند، مردم بیچاره و بدبخت را به زور سلاح و قدرت و تشکیلات جهنمی‌ خود زیر فشار قرار دادند و از فرزندان پاک و مؤمن به خدای این امت شهیدان ساختند و در این دل شب می‌رفت که  باز جنایت و خیانتی دیگر بیافریند و اعمال سیاه خود را سیاه‌تر کند و می‌خواستند شجاع‌ترین و بهترین یاران خدا را از انقلاب بگیرند که نمونه بارز آن شهید چنگیز بود.

 

 

عقربه‌های ساعت 12:30 دقیقه را نشان می‌داد و ماشین با سرعت جاده پر پیچ  و خم و خاکی را پشت سر می‌گذارد و یاوران دین محمد(ص) در پشت ماشین رهسپار میدان خطر می‌شوند، به پیچ تندی که رسیدند به ناگه رگبار شدیدی از گلوله و نارنجک شروع به باریدن گرفت و ماشین را به آتش کشید، فرمانده با مشاهده این وضعیت چراغ ماشین را خاموش کرد و آرام و خونسرد در ماشین را باز کرد و به بیرون پرید و در همین اثنا تیری به‌سوی او آمد و به بدن پاک و مطهرش اصابت کرد.

تیر به‌جای حساسی خورده بود و در همان دقایق اولیه عاشق ما، عارف ما، این شهید بزرگ بر خاک شهادت در می‌غلتد، قامت مردانه و قاطع او در خاک و در هم می‌پیچد و صلابت شهادت را به‌جا می‌آورد و با رخصتی از حسین (ع) به‌سوی آسمان‌ها، به‌سوی ابدیت، به‌سوی رحمت و لطف خداوندی، به‌سوی میعادگاه شهیدان جان‌باخته و به‌سوی معراج همچون کبوتری سبکبال پر می‌گشاید و از تمامی‌ دردها و غم‌ها و مشکلات دنیا فارغ می‌شود و از دنیا با همه مظاهر فریبنده و به ظاهر غریب وداع می‌کند و دنیا را برای دنیاخواهان و دنیاپرستان به‌جای می‌گذارد و به سرچشمه نور و عشق می‌پیوندند.

 

 

به همراه او دو یار وفادارش در خون سرخ خوش می‌غلتند و حدیث عشق شهادت را بار دیگر در سرزمین غربت‌زده کردستان به تصویر می‌کشند و مظلومیت حسین(ع) و دوست‌داران حسین در طول تاریخ اینچنین تکرار می‌شود.

او سال‌ها قدم در راه جهاد گذاشته بود و در نبردهای سهمناک و مهلکه‌های خطرناک از جمله جنگ‌های سیستان و بلوچستان، گنبد، مریوان، بانه، جنوب و بار آخر باز هم مریوان را تجربه کرده بود.

شاهد شهادت‌ها و ایثار گری‌های رزمندگان بود، شاهد درد و غم و رنج عزیزان بود و همه این دردها طولی نکشیده بود و با همه این اوصاف مشکلات و سختی‌ها نتوانست در روح بلندش و همت والایش بر قلب پر عشقش خدشه‌ای وارد کند و همه دردها و غم‌ها را در سینه داشت و جز به پروردگار خود با کسی راز و نیاز نمی‌کرد.

شهادت دوستان و یاران و مظلومیت بسیجیان را لمس کرده بود و دردی عمیق و عارفانه در جانش ریشه دوانده بود.

 

 

* خاطرات

به نقل از کنگره شهدای مازندران؛ یک بار پدرش گفت، تا حالا جبهه بودی، زحمت خود را کشیدی و از مملکت دفاع کردی؛ الان دیگر من پیر و شکسته هستم؛ مادرت هم همین‌طور. دیگر نرو! گفت: «آیا وقتی گندم را از زمین کشاورزی به منزل می‌آورید، خمس آن را می‌دهید؟» گفتیم: «بله!» گفت: «پس چطور هفت پسر دارید و می‌ترسید یک نفر را در راه خدا بدهید؟! روز قیامت چگونه می‌توانید در روی حضرت علی(ع) و حضرت زهرا(س) نگاه کنید؟ می‌گویید که این‌ همه بچه داشتم و نگذاشتم جبهه بروند؟!»

به بهانه مادرانه‌های «رقیه»، دیوان زندگانی فرزندش را این‌گونه می‌گشائیم:

تابستان سال 1338 به نهمین طلوع مرداد رسیده بود که طلیعه حضورش در کاشانه «محمداسماعیل و رقیه»، گرمایی دگر به کانون خانواده بخشید، اگرچه نام شناسنامه‌ای او، «زین‌العابدین» بود، اما اغلب «چنگیز» صدایش می‌زدند.

 

 

مادر از کودکانه‌های او می‌گوید: «وقتی چهار، پنج ساله بود، هر غروب همراه پدربزرگ پدری‌اش به مسجد گرجی‌محله می‌رفت، می‌گفت: من جانماز می‌خواهم، من هم برایش یک جانماز کوچک درست کردم، تسبیح و مهر هم در آن گذاشتم، رفقای پدربزرگش در مسجد، سر به سر او می‌گذاشتند و مهر و تسبیح او را می‌گرفتند، بچه‌هایم هر شب قرآن می‌خواندند و پدربزرگ‌شان از آنها اصول دین می‌پرسید».

دوره ابتدایی زین‌العابدین در دبستان «کمال‌الملک» زادگاهش «بهشهر» طی شد، سپس با گذر از مقطع راهنمایی، پایه اول متوسطه را در دبیرستان «انوری» و دیپلم رشته طبیعی را در دبیرستان «سعدی» بهشهر سپری کرد.

 

 

در بیان اوصاف اخلاقی زین‌العابدین، همین بس که همواره او را به صداقت و فروتنی می‌شناختند، علاوه بر آن، در ادب و احترام نسبت به والدین نیز، زبانزد بود.

رقیه در ادامه، بعد دیگری از شخصیت انسانی فرزندش را به تصویر می‌کشد: «ما آن موقع نان محلی تنوری می‌پختیم، هر وقت هم کسی می‌آمد و می‌گفت که یکی، دو تا نان بده؛ پسرم به من سفارش می‌کرد: مادر! نان سوخته را به آنها نده! آن نانی را که خودت دوست داری بخوری، به آنان بده، این حرفش همچنان در ذهنم مانده است، الان هم اگر بخواهم چیزی بیرون بدهم، هر کدام را که بهتر است، می‌دهم».

 

 

آشنایی با افکار امام خمینی و اختناق ناشی از حکومت پهلوی در کشور، زین‌العابدین را بر آن داشت تا همگام با دیگر انقلابیون، خواستار براندازی رژیم طاغوت شود، علاوه بر آن، او در توزیع اعلامیه‌های امام و نشر عقایدشان نیز، حضور گسترده داشت.

ذکر خاطره‌ای از مادرش در این‌خصوص خالی از لطف نیست: «روزی یکی از همسایه‌ها به خانه‌مان آمد و گفت که دخترتان را از مدرسه بیرون کردند. گفتم: چرا؟ گفت: عکس شاه را از دیوار کلاس برداشت و پاره کرد. زین‌العابدین که تازه به منزل رسیده بود، پرسید: چه شده است؟ ماجرا را برایش توضیح دادم و گفتم: من پنج، شش تا بچه دارم؛ می‌ترسم مأمورین بیایند و ما را بیچاره کنند! او صورت خواهرش را بوسید و گفت: کار بسیار خوبی کردی. آفرین بر تو! بعد تعداد زیادی اعلامیه به او داد و گفت: این‌ها را هم تقسیم کن».

زین‌العابدین در دوران اشتغال در کارخانه چیت‌سازی بهشهر، مخفیانه به انجام فعالیت‌های سیاسی می‌پرداخت.

 

 

رقیه در ادامه گذری به روزهای بعد از انقلاب فرزندش می‌زند: «وقتی نیروهای انقلابی، ژاندارمری را گرفتند، او هم در آنجا بود؛ حتی قرآنی را که از مشهد خریده بود، برای افتتاحیه به آن‌جا برد، یک شب که خیلی باران می‌بارید، با چوب‌دستی و فانوس پیش برادرم «ابوالحسن» رفتم و گفتم: زین‌العابدین هنوز از ژاندارمری به خانه برنگشته است؛ می‌ترسم او را بکشند، برادرم گفت: می‌روم و او را می‌آورم.

وقتی رفت، پسرم ناراحت شد، فهمید که من او را فرستاده بودم، برای همین نیامد اما من، چوب را گرفتم و پیشش رفتم، وقتی مرا دید، گفت: مامان! مگر جان من از بقیه عزیزتر است!؟ ما داریم انقلاب می‌کنیم، همه این مسائل را باید ببینیم، چرا این‌طوری می‌کنی؟ تو چند بچه داری، چرا هیچ کدام‌شان برای این انقلاب نروند؟! آن‌قدر با من صبحت کرد که خوف خدا در دلم افتاد».

 

 

زین‌العابدین با تشکیل کمیته و بسیج، فعالیت‌هایش را در پایگاه مقاومت میرزاکوچک‌خان جنگلی در گرجی‌محله بهشهر، در قالب ترغیب و تهییج جوانان، به حضور در صحنه‌های انقلابی تحقق بخشید.

او در 3 تیرماه 1358 در سمت فرماندهی دسته، راهی سیستان و بلوچستان شد.

در 22 بهمن‌ماه 1358 نیز، به‌عنوان مسؤول عملیات محور، در غائله گنبد و بندرترکمن حضور یافت.

«مهدی صادقی» درباره هم‌رزم آن روزهایش می‌گوید: «در غائله گنبد، یک شب پشت سنگر خوابش برد، ما هر چه فریاد زدیم، بیدار نشد، گفتیم که او یا شهید شده است یا زخمی، او بالای ساختمان نگهبانی می‌داد، با این‌که رفتن به آن قسمت دشوار بود اما به سختی به آنجا رفتیم، دیدیم انگار رو پر قو خوابیده است، بعد از دو ساعت، او را بیدار کردیم و پرسیدیم: چه شد که خوابیدی؟ او هم شروع به عذرخواهی کرد، از بس که طی آن چند روز خسته شده بود، خوابش برد».

 

 

زین‌العابدین در سال 1360 در کسوت جانشین واحد طرح و عملیات، راهی کردستان شد، یک سال بعد نیز، به سمت معاون عملیات منصوب شد، اگرچه، با همان همت و حمیت گذشته، به دفاع از وطن پرداخت.

او در یکم شهریورماه 1362 جامه پاسداری به تن کرد، سپس در 12 مردادماه همین سال به‌عنوان فرمانده گردان چناره راهی غرب کشور شد.

گل‌گفته‌های «سردار عبدالله ملکی» نیز، از هم‌رزم دیرینش شنیدنی است: «از همان موقع، محورهای مرزی جنگ، وحشتناک بود، با وجود عناصر ضدانقلاب در روستا، اگر می‌گفتند که یک بسیجی در روستا مریض است، او آمبولانس نمی‌فرستاد، خودش با ماشین می‌رفت و آن بسیجی را می‌آورد، چیزی را که او بلد نبود، ترس بود، حتی به ما هم یاد داده بود که آن اوایل، چطور شب در کردستان حرکت کنیم، یک بار من و او داشتیم از کومله‌ای که تسلیم شده بود، بازجویی می‌کردیم، آن اسیر می‌گفت: یک شب در جاده دیدیم یک بولدوزر دارد می‌آید، جلویش هم یک دوشکا بود، ما آن لحظه فهمیدیم که فقط تو هستی که در تاریکی شب می‌توانی حرکت کنی، با اینکه می‌دانستی ما در منطقه کمین داریم، علی‌رغم اینکه 9 نفر بودیم، می‌ترسیدیم تو را کمین بزنیم، پیش خودمان می‌گفتیم که تو زنده می‌مانی و ما را می‌کشی».

 

 

«حمید تفضلی» هم از خاطرات آن روزهای دوست و هم‌رزمش، این‌گونه سخن می‌راند: «غذای بچه‌های جندالله تمام شده بود، ادوات پشتیبانی در چناره بود که فاصله زیادی با بچه‌ها داشت، ابوعمار به او گفت: دیروقت است، الان نرو! گفت: وقتی بچه‌ها در آنجا گرسنه هستند، انگار من گرسنه هستم، من باید به چناره بروم و برای‌شان تدارکات بیاورم، با توجه به وجود ضدانقلاب، آن منطقه خیلی خطرناک بود! حدود ساعت 10 شب، من و او به چناره رفتیم و تقریباً ساعت 1.30، با تدارکات پیش بچه‌ها برگشتیم».

ناگفته نماند که حضور زین‌العابدین در جبهه کردستان، موجب جراحت و بستری شدن او به بیمارستان مریوان شده بود.

او که دفاع از آب و خاک را بر هر امر دیگری مقدم می‌دانست، همواره در جبهه‌های عملیاتی، دوشادوش دیگر برادران رزمنده‌اش، گرم پیکار با دلش بود، به‌گونه‌ای که دل از خانواده برداشته بود و تمام همّ و غمش، ظفرمندی اسلام بود و بس!

بنا به استناد گفته پدر، «در هر 6 ماه، یک‌بار به مرخصی می‌آمد، یک بار به او گفتم: پسرم! کارتان تمام نشد؟ باز می‌خواهی بروی؟ گفت: تا جنگ بر پاست، من هستم، فکر کن یک بچه‌ات را نداشتی، گفتم: من فکر می‌کنم که فرزندم را در راه خدا دادم ولی به خودت و ما رحم کن، گفت: من از تو چیزی نمی‌خواهم، فقط می‌خواهم در جنگ شرکت کنم».

و سرانجام، زین‌العابدین در 22 اردیبهشت‌ماه 1364 در مریوان، به مقام شامخ شهادت دست یافت، سپس، با تشییع بر شانه‌های اهالی شهر، در گوشه‌ای از گلستان شهدای «بهشت فاطمه» بهشهر آرام گرفت.

و اما روایتی دیگر از رقیه؛ «یک شب زین‌العابدین برایم زنگ زد و گفت که فردا صبح بهشهر هستم، آن روز صبح، دست و دلم به کار نمی‌رفت، پدرش را برای خرید به بازار فرستادم، سماور را روشن کردم و بعد، به منزل پسرم رفتم، عروسم گفت: برای‌تان مهمان آمد، گفتم: اصلاً حوصله ندارم، مادران شهیدان «عسکری‌پور و علی‌پور» بودند، به آنها گفتم: زین‌العابدین می‌خواست بیاید اما هنوز نیامد، نمی‌دانم چه شده است! گفتند: می‌آید جنگ است دیگر! وقتی خانه برگشتم، دیدم سر و صدا می‌آید، فکر کردم بچه‌ام آمد، دیدم همین‌طور جمعیتی از مردم، دارند به سمت منزل‌مان می‌آیند، می‌گفتند که برای زین‌العابدین آمده‌اند، گفتم: نه! او مجروح شد، من دیشب با او صبحت کردم، گفت که می‌خواهم بیایم اما زین‌العابدین همان شبی که به من زنگ زده بود، به شهادت رسید، وقتی جنازه‌اش را آوردند، یک قرآن در جیبش بود.





نوع مطلب : شهیدوشهادت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
سه شنبه 15 خرداد 1397
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.





آپلود عکس آپلود عکس

آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

نیت کنید و اشاره فرمایید


فال انبیاء

فال انبیاء


استخاره آنلاین با قرآن کریم


قالب میهن بلاگ تقویم جلالی

امکانات جانبی