ستاره درخشان سلیاکتی
یادنامه معلمی دلسوز و جهادگری پرتلاش شهید ولی الله محمدی
صفحه نخست       پست الکترونیک          تماس با ما              ATOM            طراح قالب
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


ستاره درخشان سلیاکتی
_____________________
تولد:
او مرد مومن،صادق،مجاهد فی سبیل الله،مرد علم ودانش،معلمی دلسوز، آگاه ومتعهد بود.شهید محمدی در تارخ 1334/7/2 در روستای سلیاکتی از توابع شهرستان نور در خانواده ای روستایی وکشاورز چشم به جهان گشود.

تحصیلات:
تحصیلات ابتدایی را در همین روستا به پایان رسانید وپس از تحصیلات ابتدایی جهت فراگیری علم ودانش راهی شهرستان نور گشته وپس از۶سال تلاش تحصیلات متوسطه را با کمال موفقیت بپایان رسانید وبرای ادامه تحصیلات راهی تهران ودر آزمون کنکورسراسری دانشگاهها شرکت وپس از احراز قبولی در دانشگاه تربیت معلم،راهی این مرکز آموزشی شد.

فعالیتهای انقلابی:
دو سال از آغاز تحصیلات عالی شهید نگذشته بود که بدنبال پیروزی انقلاب اسلامی وبه تبع آن ظهور انقلاب فرهنگی که به فرمان امام راحل(ره)برای طاغوت زدایی وزدودن فرهنگ غربی وغیراسلامی وجانشین کردن فرهنگ غنی اسلامی،دانشگاهها وموسسات آموزش عالی تعطیل گردید شهید محمدی جهت لبیک گویی به ندای حضرت امام(ره)برای ریشه کن کردن جهل وبیسوادی در سنگر نهضت سوادآموزی بعنوان آموزش یار بمدت۴ماه در روستای سلیاکتی مشغول فعالیت شد که با توجه به عملکردایشان بمدت۳ماه نیزبعنوان پرسنل دفتری واحد نهضت سوادآموزی نور به فعالیت پرداخت.بعدازاین مدت بنا به درخواست شورای مرکزی جهادسازندگی نور وارد آن نهاد مقدس گردید ودرکمیته کشاورزی جهادسازندگی نور مشغول انجام وظیفه اش درقبال انقلاب اسلامی پرداخت وبعدازمدتی با هماهنگی شورای مرکزی جهاداستان مازندران وشهرستان نور برای مسئولیت جهادسازندگی محمودآباد انتخاب شد.
فعالیتها وخدمات شهیدمحمدی دراین هنگام با پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی(ره) ودرکنار سایر فعالیتهایش در نهادهای مقدس انقلاب اسلامی،به همراهی چندتن از دیگربرادرانش باتشکیل انجمن اسلامی وبعدها گروه مقاومت(باهمکاری سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نور)فعالیتهای سیاسی-فرهنگی-تبلیغی ونظامی خویش را بعددیگری بخشید.ایشان درانجمن اسلامی بادائرکردن کلاسهای عقیدتی-سیاسی واخلاقی به ساختن نیروهای جوان و بارورنمودن افکارجوانان از فرهنگ اسلامی وارشاد وراهنمایی مردم وتبلیغ مبانی انقلاب اسلامی پرداخت.شهیدمحمدی درتبلیغ دین سعی وافرداشته واز هیچ کوششی درپاسداری از سنگرهای ایدئولوژیکی انقلاب اسلامی در حد توان خویش دریغ نورزید ودراین راه حتی تا آخرین لحظه عمر مادی خویش از تبلیغات مسموم کوردلان ومنافقان از خدا بیخبر درامان نبودند.

تحصیلات دانشگاهی:
وی پس از بازگشایی دانشگاهها وموسسات آموزش عالی راهی دانشگاه شد،بدین صورت که چهارروز در هفته را در دانشگاه وبقیه ایام را در جهادسازندگی شهرستان نور یا محمودآباد به انجام وظیفه مشغول بودند تا اینکه درسال۶۳-۶۴ در رشته جغرافیا فارغ التحصیل وبه اخذ درجه لیسانس نائل گردید وپس از فارغ التحصیل شدن ابتدا در واحد آموزش وشورای مرکزی جهادنور مشغول فعالیت شدند وسپس راهی آموزش وپرورش منطقه چمستان نور گردید ودراین سنگر مقدس، به تعلیم وتربیت وسازندگی دانش آموزان این منطقه همت گماشت.

چمران مازندران
یکی از استادان جغرافیا ضمن ستایش از روحیّات و خلقیّات شهید محمدی گفتند که اگر محیط تهران مبارزی عالم چون شهید چمران پرورانده،جای تعجبی نیست،اما چگونه یک محیط دورافتاده با حدّاقل امکانات تحصیلی(درسال1364)دانشجوی فاضل و مبارزی چون شهید محمدی تحویل جامعه داده است و به حق می توان شهید محمدی را چمران مازندران نامید.(کتاب پرستو های عاشق – قوام الدین بینایی)

حضور در جبهه های حق علیه باطل:
شهید محمدی معلمی دلسوز،مهربان،پرکار،جهادگری پرتلاش وخستگی ناپذیر،رزمنده ای دلیر،فداکار ونمونه یک مجاهد فی سبیل الله بود.سراسر زندگیش را به مبارزه وتلاش در جهت اجرای احکام دین مبین اسلام سپری نمود.ایشان در کنار این فعالیتهایش لحظه ای از جنگ غافل نبودند.از بدو تحمیل جنگ بر انقلاب خونین واسلامیمان بطور ناپیوسته بلکه همیشه در جنگ شرکت می نمود بطوریکه بیش از ۹ بار در جبهه های نبرد حق علیه باطل شرکت نمود.عشق به لقاءالله واشتیاق به شهادت،شهید را نسبت به این دنیای فانی ومسائل مادی زندگی بیگانه کرده بود.

لحظات آسمانی شهید:
با اینکه یکبار هم مجروح گشته،محتاج به بستری شدن در بیمارستان ومدتی استراحت جهت رفع نقاهت داشت بااین حال با خدای خود عهد بسته بود که به هرترتیبی هست در مرحله بعدی عملیات شرکت داشته باشد ولذا این بارهم راهی جبهه های نور علیه ظلمت گشت وسرانجام در تاریخ 65/4/12 و در عملیات کربلای ۱ پس از آزادسازی شهرمهران بسوی خدای خود شتافت وبه آرزوی دیرینه اش یعنی شهادت رسید.یادش گرامی وراهش پررهرو باد.
در وصف شهید بزرگوار همین بس که در چندروز قبل از شهادت از طریق خانواده و ازطرف دانشگاه به او خبر اخذ مدرک دانشگاهی فوق لیسانس در همان رشته تحصیلی را می دهند که به دانشگاه شهیدبهشتی تهران مراجعه نمایند اما ایشان مدرک ماندگار وباقی شهادت را بر مدرک فانی دنیوی ترجیح می دهند.


شهید محمدی از نگاه همسرش:
بنده و ایشان قبل از اینکه بعنوان زن و شوهر زندگی زناشویی مان را آغاز کنیم پسرعمه و دختر دایی بودیم.اینجانب بمدت دو سال و یک ماه با ایشان زندگی کردم و در طول این مدت آنچه که بنده به یاد دارم این بود که ایشان فقط می خواستند به جبهه بروند در واقع دل و جانشان در جبهه ماندگار بود و به آن گره شدیدی زده بود.
ایشان طی 9 مرحله به جبهه رفتند و در هر مرحله دو الی سه ماه ماندگار بودند در یکی از این مراحل بنده و خانواده و بستگان به او گفتیم که دیگر نرو حالا شما زن و بچه دارید در این زمان فرزندم میثم شش ماهه بود ولی ایشان در جواب گفتند مگر شما صدای بلندگوی ماشین رانشنیدید که حضرت امام خمینی(ره)فرمودند رفتن به جبهه از اهم واجبات است پس بنابراین بر من نیز لازم است که در این جهاد شرکت کنم و فرزند زهرا(س)را یاری نمایم.از جمله سفارشهای ایشان هم این بود که در تربیت دینی و علوی گونه فرزندانم کوتاهی نکنم و آنها را با تربیت اسلامی پرورش دهم و به آنها قرآن،نماز و مسایل دینی را بیاموزم.آخرین مرحله ای که ایشان به جبهه رفتند میثم من هشت ماهه بود و زمانی که فرزندم به سن نه ماهگی رسیدند ایشان نیز در نهمین مرحله حضورش،در جبهه مهران عملیات کربلای یک به شهادت رسیدند ضمن اینکه باید بگویم دخترم نیز سه ماه بعد از شهادت ایشان بدنیا آمد.انسانهای خوب و وارسته زمینی نیستند بلکه آسمانی هستند و جایگاهشان در فرش نیست بلکه در عرش روزی می خورند بنابراین خودش را پایبند و وابسته به زندگی نکرده بود چرا که هدف والایی را انتخاب کرده بود و برای رسیدن به آن هدف سرازپا نمی شناخت و سرانجام هم به آن هدف والا یعنی شهادت نایل شد.در پایان آنچه که برای من مهم است و خیلی دوست دارم که آن را بدست آورم فیلم عملیات کربلای یک و کربلای پنج می باشد که تا این لحظه موفق نشدم امیدوارم که از این طریق آن را بدست آورم.

گزیده ای از وصیت نامه شهید:
هان ای ملت مسلمان،لحظه ای اندیشه کنید که چه بودید،کی بودید ودر حال کجایید،کی هستید وبه کجا خواهید رفت وچه خواهید شد،تفکر کنید که حتما راه نجات را در صراط مستقیم خواهید یافت.
برادرانم ،رهبری در جامعه اسلامی از اهم مسائل است.رهبری آنهم جامعه ما(رهبر انقلاب اسلامی)نماینده امام زمان(عج)است.مبادا خدای ناکرده زبانم بریده باد از او دوری کنید،پیرو رهبر باشید،وسوسه های شیاطین وچهره های آنها زیاد است مواظب باشید،نکند خدای نکرده شما را بفریبد.فقط وفقط پیرو رهبر جامعه اسلامی باشید.

ای مسئولین جامعه می دانید که مستضعفان عقب نگهداشته شدگان تاریخ چشم به کارهای شما دوخته اند وشما خیلی خیلی بیشتر مسبوق به ماجرا می باشید وحتما هر روز بیش از روز دیگر در جهت رفاه جامعه مسلم وبرای رضای خداوند گام بر می دارید که در غیر این صورت کیفر خداوند بیشتر شامل حال شما خواهد شد(لا یکلف الله نفسا الا وسعها.)

ای فرهنگیان تربیت وهدایت اجتماع را شما بعهده دارید.استعدادهای درونی ونهفته جامعه را همانند انبیا شکوفا می کنید وبرهمین امر مهم هم واقف،پس کوشش دارید خداوند به همه شما اجر دهد.

در پایان باید گفت:این وبلاگ با هدف معرفی شهدا و ترویج ارزشهای اسلامی در فضای مجازی انتشار یافت و وابسته به هیچ حزب و گروه خاصی نیست.

مدیر وبلاگ :ستاره درخشان
نویسندگان
نظرسنجی
نظر شما در مورد مطالب وبلاگ چیست؟







همه این درد‌ها فدای حضرت زینب (س). می‌دانم «امتیاز حسین» چیزی داشت که حضرت زینب (س) او را طلبیده بود، اما من او را نشناخته بودم. تمام این سختی‌ها برای ما لذتبخش است و باز هم اگر برای حضرت زینب (س) قربانی لازم باشد، هر سه فرزندم را در راه حضرت زینب (س) تقدیم می‌کنم
«امتیاز حسین» اهل پاراچنار پاکستان بود. آنجا بار‌ها با وهابی‌ها که به مناطق شیعه‌نشین تجاوز می‌کردند، مبارزه کرده بود. بعدهابه ایران آمد و عازم جبهه مقاومت در سوریه شد و طی سه بار حضور در این جبهه به عنوان یکی از فرماندهان لشکر زینبیون با تکفیری‌ها مبارزه کرد. مدیحه دختر ۱۳ ساله این شهید می‌گوید می‌دانم دختر شهید بودن مسئولیت‌آور است و باید مراقب خیلی چیز‌ها در زندگی‌ام باشم، اما مصمم هستم طوری زندگی کنم که پدرم به من افتخار کند. همسر «امتیاز» هم می‌گوید همه سختی‌های نبودنش از این جهت برای من لذتبخش است که او یک شهید است. به همسرم افتخار می‌کنم و خوشحال هستم که خون «امتیاز»‌ها به ثمر نشست و مقاومت در سوریه و عراق پیروز شد. برای آشنایی بیشتر با این شهید جبهه مقاومت با پدر، مادر، خواهر، همسر و فرزند شهید به گفت‌وگو نشستیم با این توضیح که باخبر شدیم مدتی قبل پدر شهید دعوت حق را لبیک گفته و به فرزند شهیدش پیوسته است.

دختر شهید

خاطراتی از پدر

من مدیحه ۱۳ سال دارم. مادرم را در دوران کودکی از دست دادم و بعد از آن با مادربزرگم (مادر پدرم) زندگی کردم. پدر باعث شد من درس بخوانم. خاطره‌ای که از پدرم دارم این است که علاقه‌ای به درس نداشتم. پدرم چند بار با احترام و خوشرویی درباره فواید درس خواندن با من صحبت کرد که درس خواندن چقدر مهم است و چقدر می‌تواند سرنوشت آدم‌ها را تغییر دهد، اما من علاقه‌ای به مدرسه نداشتم. یک روز به مدرسه نرفتم و پدرم به من تذکر داد. مدتی گذشت باز یک بار دیگر بی‌دلیل به مدرسه نرفتم. پدرم تفنگ شکاری را به دستش گرفت. وقتی تفنگ را دست پدرم دیدم خیلی ترسیدم. همان‌جا به پدرم گفتم من مدرسه را خیلی دوست دارم و می‌خواهم به مدرسه بروم. همان ترس باعث شد بعد از آن همیشه شاگرد ممتاز کلاس شوم، اما وقتی پدرم به شهادت رسید، دچار افت تحصیلی شدم و دیگر نتوانستم مثل گذشته درس بخوانم و نمرات عالی بگیرم. یک روز با بچه‌ها خاک‌بازی می‌کردم و با هم خانه درست کرده بودیم که پسر عمویم آمد و خانه گلی ما را خراب کرد و من همان‌جا نشستم و گریه‌کردم. چون سخت بود که دوباره آن را بسازم. وقتی پدرم آمد و دید گریه می‌کنم، علت گریه‌ام را پرسید و من ماجرا را تعریف کردم. گفت: این که گریه ندارد. آستین لباسش را بالا زد و آن خانه گلی را دوباره برای من درست کرد و من خیلی خوشحال شدم.
 
 
لباس سفید

بعد از برگزاری مراسم تشییع و خاکسپاری پیکر پدرم به محل اسکان برگشتم. خیلی خسته بودم و خوابیدم. در خواب پدرم را دیدم که لباس سفید بر تن داشت و خیلی نورانی بود. به من گفت: به پدر و مادرم بگو آن‌قدر گریه و بی‌تابی نکنند. شما اگر گریه کنید، آبی وارد قبر من می‌شود و من را از بین می‌برد و شما را هم از بین می‌برد، صبور باشید، دیگر گریه نکنید، مگر ندیدید که من دیروز هنگام ناهار سر سفره نشسته بودم و با شما ناهار خوردم. من که نمرده‌ام پیش شما هستم. پدر به من هم یک‌دست لباس سفید داد. وقتی از خواب بیدار شدم، خوابم را برای مادربزرگم تعریف کردم.



مسئولیت دختر شهید بودن

مدرسه‌ای که من در آن درس می‌خوانم، یک مدرسه بین‌المللی است و دانش‌آموزان ایرانی، آذربایجانی، افغانستانی و پاکستانی هم در این مدرسه حضور دارند. مدرسه زیر نظر جامعه‌المصطفی است. همه همکلاسی‌های من می‌دانند مادر و پدر ندارم، همه با من دوست هستند و خیلی رعایت مرا می‌کنند و به اصطلاح هوای من را دارند. به من احترام می‌گذارند. حتی خوراکی‌های خود را با من قسمت می‌کنند. الان که این افتخار نصیب من شده دختر شهید باشم به بچه‌ها می‌گویم بابای من رفت تا شما بی‌بابا نشوید.

می‌دانم دختر شهید بودن، مسئولیت هم دارد. باید مراقب خیلی چیز‌ها باشم. سعی می‌کنم زندگی خوبی داشته باشم، حجاب را رعایت می‌کنم، به قرآن خیلی علاقه دارم و دوست دارم قرآن را درست یاد بگیرم و بخوانم. می‌خواهم یک ختم قرآن برای پدرم بگیرم و ثواب آن را به ایشان هدیه کنم تا پدرم به من افتخار کند. عیب ندارد که من پدرم ندارم. بی‌پدری من باعث شده خیلی‌ها پدر داشته باشند. می‌خواهم انسان خوبی باشم که فردا نگویند دختر امتیاز حسین چنین اخلاقی دارد. دوست دارم افتخار پدرم باشم.

مادر شهید

تیرانداز ماهر

نوه‌ام مدیحه، نه مادر دارد و نه پدر. او مادرش را در کودکی از دست داد اگرچه پدرش دوباره ازدواج کرد، اما هر قدر در حق او مادری و پدری کنیم نمی‌توانیم خلأ آن‌ها را پر کنیم. او بعد از شهادت پدرش گفت: دیگر به مدرسه نمی‌روم و ما می‌دانستیم این اتفاق به‌خاطر عدم حضور پدرش است. شهادت پدر لطمه روحی سنگینی بر مدیحه وارد کرد و او را دچار افسردگی شدید کرد. سه ماه به مدرسه نرفت تا اینکه با کمک یکی از دوستان، او را قانع کردیم تا به مدرسه بازگردد. پسرم جنگ با تروریست‌ها را از پاراچنار آغاز کرده بود. امتیازحسین با علوم‌وفنون نظامی آشنایی و حتی سابقه مبارزه با تکفیری‌ها را داشت. از این رو به محض ورود به جبهه مقاومت به‌عنوان جانشین فرمانده زینبیون شهید مالک انتخاب شد. همرزمان شهید وقتی برای عرض تسلیت پیش ما آمدند، می‌گفتند «امتیاز» رزمنده شجاعی بود. اصلاً از میدان جنگ و گلوله نمی‌ترسید. بدون ترس و واهمه به خط مقدم می‌رفت و هدف‌گیری فوق‌العاده‌ای داشت. خیلی از دلیری و شجاعت او می‌گفتند. وقتی پسرم به شهادت رسید فقط من می‌دانستم و دیگر اعضای خانواده در جریان نبودند. ما را همان شب که پیکرش به ایران آمد، به معراج شهدا بردند و آنجا بود که ما پیکرش را دیدیم.

همسر شهید

دلی که آتش می‌گیرد

همه سختی‌های نبودنش برای من لذتبخش است. خوشحال هستم که خون «امتیاز»‌ها به ثمر نشست و مقاومت در سوریه و عراق پیروز شد. هرچند کودکان خود شهید مثل کودکان سوریه یتیم شدند. من برای خودم گریه نمی‌کنم، اما برای فرزندان شهید اشک می‌ریزم. فرزند کوچک‌مان اصلاً پدر را ندیده است. وقتی به دنیا آمد، چهار سال تنها زندگی را اداره کردم. سختی کشیدم، اما افتخار می‌کنم. این کمترین چیزی بود که می‌توانستم تقدیم حضرت زینب (س) کنم. خیلی وقت‌ها که فرزندم را می‌بینم، دلم آتش می‌گیرد. پدرش را ندیده، ولی هر روز عکس پدر را می‌بوسد و روی صورت خود می‌گذارد و می‌گوید پدر عزیزم، پدر خوشگلم! کجا رفتی، دلم برایت تنگ شده است. می‌گوید ما خیلی وقت است به قم آمده‌ایم، شما چرا نمی‌آیید؟ دایی رفت و برگشت، شما کجا هستید که نمی‌توانید به خانه بیایید. طوری با عکس پدرش سخن می‌گوید که انگار سال‌ها با او زندگی کرده و دل من را آتش می‌زند. خیلی وقت‌ها عکس همسرم را جایی می‌گذارم که دخترم نبیند. همه این درد‌ها فدای حضرت زینب (س). می‌دانم «امتیاز حسین» چیزی داشت که حضرت زینب (س) او را طلبیده بود، اما من او را نشناخته بودم. تمام این سختی‌ها برای ما لذتبخش است و باز هم اگر برای حضرت زینب (س) قربانی لازم باشد، هر سه فرزندم را در راه حضرت زینب (س) تقدیم می‌کنم. دوست داشتم همسرم کنارم باشد، ولی جانش به فدای حضرت زینب (س). همان‌طور که برادرم را به حضرت زینب (س) سپردم، همسرم را هم به ایشان می‌سپارم، ان‌شاءالله که قبول کنند. «امتیاز» افتخار ماست.
پسر بزرگم نمی‌دانست پدرش شهید شده است، فکر می‌کرد او در قم زندگی می‌کند و ما برای دیدارش به قم آمده‌ایم. وقتی به قم رسیدیم، به من گفت: مادر مگر پدر اینجا کار نمی‌کند؟

لحظات سخت

وقتی به قم آمدیم نمی‌دانستیم همسرم به شهادت رسیده است. به ما گفته بودند او مجروح شده و شما را آوردیم که همسرتان را ببینید. وقتی به قم رسیدیم، ما را به محل اسکان‌مان بردند که خواهر همسرم گفت: چرا مارا اینجا آورده‌اید؟ مگر قرار نیست ما را به بیمارستان ببرید تا «امتیاز» را ببینیم، اینجا که بیمارستان نیست. گفت: پیاده نمی‌شویم تا ما را به بیمارستان ببرید. آن‌ها با یک سیاستی گفتند الان شما خسته هستید، تازه از راه رسیده‌اید، کمی استراحت کنید، شب می‌رویم. وقتی شب شد دو نفر روحانی پیش ما آمدند و به تدریج خبردار شدیدم که «امتیاز» به شهادت رسیده است. وقتی خبر را شنیدم، آن لحظه هیچ چیز را متوجه نمی‌شدم، مثل یک مجسمه مات و مبهوت مانده بودم، خیلی سخت گذشت. هرگز آن لحظه را فراموش نمی‌کنم. تا یک ماه که ما اینجا بودیم نه فقط من، حتی پدر، مادر و خواهر و بچه‌هایم نمی‌توانستند غذا بخورند. یک شوک بزرگ به خانواده ما وارد شده بود؛ روبه‌روی هم می‌نشستیم و هر کس چیزی می‌گفت. روز‌ها به سختی می‌گذشت.

خواهر شهید

پشتیبان خانواده

ما پنج خواهر هستیم، چهار خواهرم وقتی عروسی کردند برادرم امتیاز حسین حضور داشت و به کار‌های ما رسیدگی می‌کرد. من بعد از شهادت او ازدواج کردم. شبی که قرار بود فردایش مراسم عروسی‌ام برگزار شود، خواب برادرم را دیدم. بیرون حرم حضرت امام حسین (ع) در کربلا بود. یک نایلون دستش بود، گفتم اینجا چه کار می‌کنی؟ گفت: فکر نکن من از عروسی تو فرار کردم، در بازار دنبال جهیزیه برای شما می‌گردم. برادرم وقتی ایران بود و کار می‌کرد به ما می‌گفت: هیچ وقت ترک تحصیل نکنید. شما درس بخوانید، من پشتیبان شما هستم. هر قدر پول نیاز داشته باشید، برای شما می‌فرستم.

پدر شهید

گلوله‌ای در قلب

پدر شهید که مدتی بعد از این مصاحبه دعوت حق را لبیک گفت، درباره فرزند شهیدش این‌گونه روایت کرد: دو پسر داشتم که یکی از ما جدا زندگی می‌کرد. «امتیاز» ما را نگهداری می‌کرد و با ما زندگی می‌کرد، اما وقتی خواست به ایران بیاید، من زمین‌های زراعی خود را بین آن‌ها تقسیم کردم.
وقتی «امتیاز» در ایران بود، یک روز با من تماس گرفت و گفت: تصمیم دارد فدایی حرم حضرت زینب (س) شود. گفت: پدر به من اجازه بدهید، من تصمیم نهایی خود را گرفته‌ام، ولی به مادرم چیزی نگویید، چون او طاقت دوری مرا ندارد. وقتی به سوریه رسیدم خودم با مادر تماس می‌گیرم و او را راضی می‌کنم. من گفتم جان ما فدای حضرت زینب (س)، من راضی هستم، خدا از تو راضی باشد. همه ما باید فدای اسلام شویم، ولی مادر و همسرش از این موضوع اطلاعی نداشتند، من هم چیزی به آن‌ها نگفتم و تا زمان شهادت کسی از اعضای خانواده نمی‌دانست «امتیاز» به سوریه رفته است، اما وقتی «امتیاز» شهید شد، دیگر کسی نبود که از ما نگهداری کند. آنجا مشکلات زیادی هم داشتیم. ما بعد از شهادتش به ایران آمدیم. الان هم وقتی دلمان تنگ می‌شود کنار مزار پسرمان می‌رویم.

همرزمانش می‌گویند نحوه شهادت امتیاز به این ترتیب بود که گلوله بعد از اصابت به دست چپ او وارد بدنش شد و به قلبش رسید. چند روز در بیمارستان دمشق بستری بود، اما چون قلبش آسیب دیده بود به شهادت رسید. یکی از همرزمانش که همشهری او هم بود می‌خواست برای عیادتش به بیمارستان برود که «امتیاز» اجازه نداده بود زیرا معتقد بود اگر او را در آن وضعیت ببیند، نحوه مجروح شدنش را به پدر و مادرش خواهد گفت و آن‌ها ناراحت خواهند شد. حواسش به پدر و مادرش بود. از امتیازحسین ۳ پسر به‌نام‌های باسط‌حسین، حسن‌حسین، تنویرحسین و یک دختر به‌نام مدیحه به یادگار مانده است.




نوع مطلب : شهدای مدافع حرم، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
چهارشنبه 5 دی 1397
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.





آپلود عکس آپلود عکس

آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

نیت کنید و اشاره فرمایید


فال انبیاء

فال انبیاء


استخاره آنلاین با قرآن کریم


قالب میهن بلاگ تقویم جلالی

امکانات جانبی